ورود به سایت
1397/06/13

​فیبریلاسیون دهلیزی (AF) چیست؟

دست خود را روی سینه بگذارید و فشار دهید. ضربات کوچکی که حس می‌کنید ضربان قلب شما است که خون را به حفره های قلب وارد و از آن خارج می‌کند و در تمام طول بدن می‌گرداند.

به طور معمول، ابتدا قسمت فوقانی قلب شما (دهلیزها) و سپس قسمت تحتانی (بطن‌ها) منقبض می‌شوند. همین توالی انقباض است که خون را به حرکت در می‌آورد. اما در برخی افراد، سیگنال‌های الکتریکی مسئول کنترل این انقباضات به درستی عمل نمی‌کنند و به جای این که حفره های قلب با هم کار کنند دهلیزها ساز خود را می‌زنند. این ضربان سریع و لرزاننده همان چیزی است که پزشکان آریتمی فیبریلاسیون دهلیزی (AFib) می‌نامند.

این بیماری به دلیل عدم حرکت مطلوب خون باعث ایجاد خطر بیشتر نارسایی قلبی می شود. یعنی قلب شما نمی‌تواند نیازهای بدنتان را تأمین کند. همچنین خون ممکن است در قلب شما بماند و لخته تشکیل دهد. اگر یکی از این لخته‌ها وارد مغز شود ایجاد سکته مغزی می‌کند.

 

چه کسی ممکن است به فیبریلاسیون دهلیزی (AF) مبتلا شود؟

هر کسی ممکن است دچار فیبریلاسیون دهلیزی شود اما در افراد بالای 60 سال این بیماری شایع‌تر است. بیماری‌های دیگر قلبی مانند فشار خون، بیماری‌های دریچه‌ای قلب، بیماری‌های عضله قلب (کاردیومیوپاتی)، بیماری‌های مادرزادی قلبی، نارسایی قلبی، سابقه جراحی قلب، بیماری‌های ریوی (مانند COPD)، پرکاری تیروئید و آپنه خواب نیز می‌تواند زمینه را برای ایجاد فیبریلاسیون دهلیزی فراهم کند. موارد دیگر مانند الکل، کافئین و مواد مخدر نیز می‌توانند باعث افزایش بیماری شوند.

 

نشانه‌ها و علائم

هنگام فیبریلاسیون دهلیزی ممکن است دچار احساس تپش قلب، خستگی یا ضعف، گیجی و احساس سبکی سر، درد یا فشار در قفسه سینه و تنگی نفس شوید. اگر چنین علائمی دارید با پزشک خود تماس بگیرید.

با این حال فیبریلاسیون دهلیزی (AF) بسیاری از اوقات بدون علامت است. اگر احتمال می‌دهید در معرض خطر این بیماری باشید با پزشک خود درباره احتمال ابتلا به آن مشورت کنید و در صورت لزوم بررسی‌های مداوم برای تشخیص آن انجام دهید.

 

 

تشخیص فیبریلاسیون دهلیزی (AF)

مهم‌ترین چیزی که پزشک شما برای تشخیص بیماری نیاز دارد فعالیت الکتریکی قلب است. نوار قلب (EKG)  با استفاده از حسگرهایی که روی قفسه سینه کار گذاشته می‌شود وقایع الکتریکی قلب شما را ثبت می‌کند.

ممکن است پزشک از شما بخواهد که حین فعالیت‌های روزمره چند روز تحت هولتر مانیتورینگ قرار گیرید. این دستگاه شبیه یک دستگاه نوار قلب سیار است که به طور مداوم وقایع الکتریکی قلب شما را ثبت می‌کند. در نتیجه پزشک شما می‌تواند شواهد آریتمی را مشاهده کند.

به علاوه ممکن است پزشک شما بررسی‌های دیگری مانند تست‌های خونی (تیروئید، کبد و کلیه)، عکس قفسه سینه، اکوکاردیوگرافی، عکس‌های تخصصی‌تر (CT یا MRI) از قلب یا تست ورزش نیز انجام دهد.

 

درمان فیبریلاسیون دهلیزی

بسته به شدت علائم ممکن است پزشک به شما درمان دارویی یا روش‌های جراحی یا حتی گذاشتن ضربان‌ساز برای حفظ ریتم طبیعی قلب را پیشنهاد کند. پزشک ممکن است داروهایی برای کاهش ضربان قلب (بتابلوکرها)، کاهش فشار انقباضات (مهار کننده‌ها کانال کلسیم)، برگرداننده‌ی ریتم قلب به حالت طبیعی (مهار کننده‌های کانال سدیم) و پیشگیری‌ کننده از ایجاد لخته‌های خونی (رقیق‌کننده‌های خون یا ضدانعقادها یا ضدپلاکت‌ها) تجویز کند.

وقتی درمان دارویی پاسخگو نباشد ممکن است پزشک برای بازگرداندن ریتم قلب به حالت طبیعی از شوک الکتریکی استفاده کند.

همچنین ممکن است پزشک با سوزاندن بافت سطحی قلب شما مدارهای اتصال کوتاه را که عامل ایجاد مشکل هستند از بین ببرد یا ایجاد بافت‌های اسکاری کند که اجازه انتقال سیگنال‌های غیرطبیعی را نمی‌دهند، به این روش در اصطلاح ابلیشن (ablation) گفته می‌شود.

دستگاه ضربان‌ساز می‌تواند به ایجاد ضربان منظم در قلب شما کمک کند. افرادی که برای کاهش ضربان قلب خود از دارو استفاده می‌کنند ممکن است نیاز به چنین دستگاهی برای پشتیبانی قلب داشته باشند. با یک جراحی کوچک دستگاه زیر پوست شما قرار داده می‌شود. این دستگاه با باطری کار می‌کند و زمانی که سرعت ضربان قلب کم می‌شود امواج الکتریکی اندکی به قلب شما می‌فرستد​